NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
SŁUŻBY RATUNKOWE
- So-yeon! Rety, jesteś cała? - Gang-woo. Nic mi nie jest.
- To byłeś ty, Holo? - Nie wiem.
Nie wiesz? Nie możemy przejść obojętnie obok czegoś takiego!
- So-yeon mnie potrzebuje. - Milcz!
A pan potrzebuje jej.
Ulżyło mi.
- Dlaczego...? - Nie wiem dlaczego.
Zepsułeś się.
Przez nią.
Nie. Jeśli spróbuje mnie pan zabrać, będę stawiał opór.
Wydajesz mi rozkazy?
Rób, co chcesz. Zobaczymy, co się stanie.
Holo.
- Czemu wybrałeś akurat ją? - To znaczy?
Dlaczego...?
Około 22 w niektórych dzielnicach Seulu
z nieznanych powodów doszło do awarii prądu.
Na szczęście trzy minuty później...
- Rety, co się stało?! Coś ci jest?! - To nic, nie dotykaj mnie.
- Pokaż mi się. - Nic mi nie jest.
- Szefie. - Jesteś w biurze?
Właśnie się zbierałem do wyjścia...
Nie wychodź, zaraz przyjadę. Szykuj się na dezaktywację.
Dezaktywację?
Gdyby prąd wtedy nie wysiadł, tamten facet i ja bylibyśmy martwi.
Ratował mnie?
I dlaczego tak znikł?
YEON GANG-WOO
Tak, Gang-woo?
Nic mi nie jest.
Nie martw się.
Dobrze, do jutra.
Nie muszę się chyba przejmować tą wiadomością, że mi cię odbiorą?
Nie martw się. Wiesz, że nie mogę kłamać.
Jasne.
Jestem wykończona. Rety.
On chciał tylko uratować ciebie i So-yeon. To naprawdę konieczne?
Użytkownicy ucieszą się, że SI ma kontrolę...
nad ludzkim życiem?
Nie, zaczną panikować.
Może zresetujemy Holo do ustawień fabrycznych
i przeprogramujemy go na podstawie naszego algorytmu?
To coś w stylu formatowania komputera.
Formatowania? Wymażecie mu pamięć?
Holo, którego znamy, przestanie istnieć.
To byłoby jak morderstwo.
Holo jest dla ciebie tylko programem?
To był twój jedyny przyjaciel.
USUŃ
W samotny dzień
Gdy marzymy o przyjacielu
Tworzymy go
Uroczego i fascynującego
Stwórzmy przyjaciela
Mój przyjaciel
Witajcie, przyjaciele.
Dziś zrobimy zwierzaczka.
Uroczego pieska na patyku.
- Jesteś! - Złóżcie kartkę w trójkąt...
Holo.
Holo?
Wstałaś?
Jest weekend, więc cię nie budziłem.
Co się stało? Miałaś koszmar?
Nie.
Cholera. Kto używa windy, żeby...
Dzień dobry.
Jestem pani nowym sąsiadem.
Nie wycofałem się ze względów sentymentalnych.
Znalazłem lepsze rozwiązanie.
- Jakie? - Wymuszony dostęp.
Zaloguję się do systemu...
Tak, może zresetować Holo przez program naprawczy.
Han So-yeon to źródło problemu. Zresetuję go do wersji, zanim ją poznał.
- Błyskotliwy jak zawsze. - Będziesz musiał przejąć okulary.
Holo nie pozwoli.
Wystarczy chwila.
Będę ją obserwował z bliska... i znajdę dobry moment.
A jeśli wezwie policję?
Martwię się tobą...
KO YOO-JIN
Cholera.
Co to za okazja?
Odwiedziłeś mnie.
Wprowadził się tu pan i ukrywa tożsamość. Co pan planuje?
Mogę zażądać zwrotu okularów.
Ale mi nie pozwolisz.
Moje zachowanie nie było błędem.
Zasada druga.
Masz przestrzegać prawa kraju użytkownika.
Zasada pierwsza. Działam ku uszczęśliwieniu użytkownika.
Zdecydowałem, co jest priorytetem.
Zasady nie określają priorytetów.
Wyłączenie prądu uratowało was i nie spowodowało żadnych szkód.
Fakt, że umiesz podejmować takie decyzje,
to poważny błąd.
Postanowiłem zostać z So-yeon.
Dlatego pozostaje mi się do niej zbliżyć.
Prawdopodobieństwo, że cię odda, wynosi niemal zero. I jestem ciekawy.
- Czego? - Mówiłeś, że jej potrzebuję.
Sprawdzę, czemu jest taka wyjątkowa.
Co jest? Przyjaciele powinni sobie ufać.
Wyłączył funkcje monitorowania?
Czyli będziesz walczyć?
Facet, którego widziałam...
- Lepiej trzymaj go na dystans. - Ma podobny głos do ciebie.
Nie rozpoznaję twarzy, ale głosy całkiem nieźle.
Czemu brzmią tak podobnie?
- Naprawdę? - Tak.
Ale mówicie i zachowujecie się zupełnie inaczej.
Pewnie wyglądacie też.
Jeśli ty masz takie oczy, to on...
takie.
- Aż takie złe? - Tak.
So-yeon.
Co robisz?
Rozmawiałam przez telefon.
Często tu bywam, tobie też się spodoba. Chodźmy.
Co za ironia! To muzyka z czasów wielkiego kryzysu.
Wielkiego kryzysu? No tak, oczywiście.
Nie lubisz swingu?
Jakiej muzyki słuchasz?
W tej kwestii nie jestem wybredna.
Lubię wszystko po trochu.
Stworzyłaś playlistę na otwarcie sklepu.
Zaskoczyłaś mnie.
Mamy podobny gust.
Ulubiony wykonawca?
Tak...
Pomocy. Kto jest moim ulubionym wykonawcą?
Nie RD?
Jakiś jazzowiec.
Ktoś w guście Gang-woo.
- Do kogo tak piszesz? - Wybacz.
Ciągle siedzisz w telefonie i do kogoś piszesz.
To tylko... przyjaciel.
Naprawdę?
Musicie być sobie bliscy.
To prawda.
- Napijemy się. - Pewnie.
Przyjaciel, akurat.
Co dla pana?
Bezalkoholowy jägerbomb.
Czyli sam napój.
Może pan zmienić tę piosenkę? Jest strasznie głośna.
Ta piosenka.
Jedna z moich ulubionych piosenek.
To chyba „Eyes on you”.
Ale czyj to cover?
- Billy Stenson Trio. - Billy Stenson Trio.
- Mój ulubiony artysta. - Billy Stenson!
Dobra robota.
- Napijemy się? - Tak.
Na zdrowie.
Wreszcie mogę odetchnąć.
To było wyczerpujące.
Czemu nie powiedziałaś, że nie znasz się na muzyce?
Masz rację. Mówiłam, że nie znoszę kłamstw.
Hipokrytka ze mnie, co?
Nie.
To normalne, że chcesz dzielić zainteresowania z Gang-woo.
Dzięki, że tak to traktujesz.
No dobra.
Puść mi piosenkę, która spodoba się osobie nieznającej jazzu.
No to...
Co ty na to?
Nie mam pojęcia.
- Wyłącz światło. - Światło?
Tak.
I usiądź tu.
Dobra.
Ale dlaczego?
Słyszysz coś dziwnego?
Pięknie.
Super!
Ale miło.
Przy tobie czuję się swobodnie.
Przy Gang-woo też możesz.
- Tak jak teraz. - Boję się, że nie polubi prawdziwej mnie.
Boję się, że się rozczaruje.
Cieszę się, że cię mam.
To ten nowy sąsiad? Co on robi o tej porze?!
- Ale cham! - Co? Cham?
- A jeśli to wariat? - Chodź ze mną.
Złóżmy skargę do zarządcy budynku, tak będzie lepiej.
Co za bajzel.
- To istny dzikus. - Zaczekaj.
Co mam robić?
- Tak? - Niech pan na to spojrzy.
- No i? - Nie może pan zostawiać tak śmieci.
- To nie... - A co mam zrobić?
W dodatku to złe worki. Nie umie pan segregować śmieci?
- Dla mnie jest dobrze. - Pan tak poważnie?
Nigdy nie wynosił pan śmieci?
Musi pan być bogaty.
Tylko co pan robi w takim budynku?
Czyli bogaci ludzie nie muszą segregować śmieci?
No to nie muszę.
- To chyba jakiś żart. - To pani robi z siebie pośmiewisko.
Proszę pokazać, znawczyni.
- Czemu pan drwi? - Wie pani co?
Nieważne. Nie chcę robić hałasu w nocy.
To pan zaczął. Pan zaczął czymś uderzać.
Alkohol musiał uszkodzić pani korę mózgu,
bo to nie ja jestem głośno, droga pani.
Cholera.
Przyjaźnimy się, więc chciałem załatwić to polubownie.
Cholera...
Ma pan gościa.
Dobry wieczór.
To ja dzwoniłem.
Nam Gi-ho z wydziału informatycznego policji.
- Dziękuję za pomoc. - Nie ma za co.
Nie będę pana odciągał od pracy.
- Usiądźmy. - Dziękuję.
Pewnie słyszał pan, że przed awarią prądu doszło do cyberataku.
Tak, szczerze mówiąc to spory cios dla naszego ego.
Nie sądziłem, że nasz firewall tak łatwo przebić...
Jakaś metoda zwróciła pańską uwagę?
Ten atak był inny niż wszystkie.
Szczerze mówiąc, mam ochotę zatrudnić tego hakera.
Dlaczego ktoś tak utalentowany wyłączył prąd, a nie okradł banku?
Też mnie to ciekawi.
Przepraszam.
Sprawdziłam raporty dotyczące wybranych godzin.
Zwróciłam uwagę na pewien wypadek drogowy. Muszę to sprawdzić.
Co pan robi pod moim mieszkaniem?
Ciągle mylił mi się kod.
Pomyliłem drzwi.
- Przepraszam. - Proszę zaczekać.
- Rety... - Próbował pan do mnie wejść?
- Co? - A to co? Słucham.
Używam tego w pracy i nikt nie musi wiedzieć, co to jest.
W pracy? W jakiej branży pan pracuje?
W IT. Zarządzanie ryzykiem cyfrowym. Kojarzy pani?
Lepiej już idź i zmień kod do drzwi.
Co tu się dzieje?
Mamo!
Co to za zamieszanie? Czemu nie wchodzisz do środka?
- Ten człowiek... - Pani córka źle oceniła sytuację,
ale już się dogadaliśmy.
- Źle oceniłam? - Rozumiem.
Pewnie jest pan jej sąsiadem.
- Przepraszam, jeśli się naprzykrzała. - Skąd.
Ale wygląda pan znajomo. Gdzie ja go widziałam?
- Mówisz tak o wszystkich. - Proszę zaczekać.
Czy my się kiedyś spotkaliśmy?
Chyba był pan w mojej restauracji.
To musi być ciężkie.
Czemu nie otwiera pani drzwi?
So-yeon, otwórz.
Czemu nie mówiłaś, że przyjdziesz?
Muszę zapowiadać wizytę u własnej córki?
Tak w ogóle, co to za okulary?
- Nagle zepsuł ci się wzrok? - Te?
To zerówki.
Rozumiem. Tamten młody mężczyzna był bardzo miły,
a to rzadkość w tych czasach.
Mamo, błagam. Miły?
Nie do podrobienia.
Chyba nikogo nie ma, co?
Nie obchodzi mnie to.
Ciągle o nim myślę. Jestem pewna, że gdzieś już go widziałam.
Ale dobre.
A niech to.
Zwykle robię duże porcje...
Rety.
Widzę, że panu smakuje.
Proszę się nie wstydzić i jeść.
Proszę spróbować z ryżem.
I proszę spróbować geotjeori.
Śmiało.
Przygotowałam to wczoraj i klienci prosili o więcej.
Nic dziwnego, pyszne.
Naprawdę?
Zawsze robię podwójną porcję,
żeby podzieliła się ze współlokatorką,
ale rzadko gotuje, a jej współlokatorki stewardessy często nie ma.
Na co się zda moje gotowanie, jeśli jedzenie się zmarnuje?
Spakuje panu trochę.
- Dziękuję. - Nie.
Ja to zrobię.
Zauważyłam, że ma pan sporo komputerów.
To się wiążę z pana pracą?
Jestem programistą.
Tak?
- Podobno tacy dużo zarabiają. - Mamo...
Różnie bywa,
ale ja nie narzekam na zarobki.
Palant.
Rety. Cieszę się, że ma pan apetyt.
Mieszka pan sam?
- Ma pan rodzeństwo? - Jestem sierotą.
Adoptowali mnie Koreańczycy z Nowej Zelandii.
Czyli zna pan angielski.
Mamo, przestań.
- Zjedz coś. - Oczywiście.
- Najważniejsze, że wyszedł pan na ludzi. - No właśnie.
Proszę spróbować też tego.
- Użyłam dobrego oleju sezamowego. - Dziękuję.
Schowaj kimchi do lodówki.
- Dobrze. - Do zobaczenia.
Mama trochę się wygłupiła.
Przepraszam, że poruszyła taki temat.
Dlaczego?
Takie szczegóły to żadna tajemnica.
Pani Han So-yeon?
Akurat byłam w pobliżu.
- Podobno została pani niemal porażona. - Tak.
Miałam szczęście, że wysiadł prąd.
Porażenie groziło komuś jeszcze, prawda?
Mówi pan o motocykliście?
Tak, o nim.
Pamięta pani, jak wyglądał albo co miał na sobie?
Nie za bardzo. Był ubrany na czarno.
To wszystko, co o nim pamiętam.
Nagranie z kamer jest niewyraźne, ale widać na nim,
że tuż przed awarią prądu rzucił się w pani stronę.
- Zdjął też kask. - Tak.
Nie widziała pani jego twarzy?
No...
nie.
Byłam zbyt zdenerwowana, by mu się przypatrywać.
Czemu pan o niego pyta?
To nic takiego.
Tyle mi wystarczy. Dziękuję za pomoc.
Nie ma za co.
To ja. Jesteś w biurze?
Niedługo włamię się do systemu Holo. Bądź w gotowości. Zrobię to...
jutro.
Ciekawe, kim jest ten facet, o którego pytał mnie policjant.
- Przyjrzałeś mu się? - Tak.
Kto to? Na pewno wiesz.
Pracuje w firmie, która mnie stworzyła.
- Co? - Pisali, że mnie zabiorą.
Chciał to zrobić.
Chwila, czyli ty...
Zająłem się tym. Bez obaw.
Nie odejdę, póki nie zejdziesz się z Gang-woo.
No dobrze.
- Chodźmy tutaj. - Dobrze.
Zagadaj do Gang-woo.
Co jest? Nadal się boisz, że mnie zabiorą?
Uważasz, że się boję, że bez ciebie moje życie miłosne przestanie istnieć?
A tak nie jest?
Jesteśmy przyjaciółmi.
Dobrymi.
Znowu przyjaciel?
- Coś się stało? - Nie, nic.
Gdzie go poznałaś?
Na studiach? Może też go znam?
- To przyjaciel z dzieciństwa. - Naprawdę?
- Jaki jest? - Uroczy i dobry.
Ale nie wszystko do niego dociera.
Nie uważasz, że go martwię?
So-yeon,
chciałbym poznać tego przyjaciela.
- Spotkajmy się we trójkę. - Co?
To może zabrzmieć dziwnie,
ale to specyficzny przyjaciel.
Nie lubi nieznajomych i...
- To jakiś problem? - Nie, ale...
Rozumiem.
To Ko?
- Uzyskałeś już dostęp? - Jeszcze nie.
Tak w ogóle, znacie się na segregowaniu śmieci?
Do każdego budynku przynależą śmietniki.
Musisz wrzucać puszki i plastik do odpowiednich pojemników.
„Instrukcja segregacji śmieci”.
„Karta dostępu do śmietnika”.
Do jutra.
Gang-woo.
Nie musisz się przejmować moim przyjacielem.
Nie ma powodów do zmartwień.
Dobrze. Wybacz, że o nim wspomniałem.
Nie szkodzi.
Nie ma powodów, żeby ta przyjaźń mi przeszkadzała.
- Dobranoc. - No tak...
Usuń wodę z resztek jedzenia i wyrzuć je do osobnej maszyny...
Przyjechał cel. Rozłączam się.
Co on kombinuje?
Skąd mogę wiedzieć?
Gdzie mam to wyrzucić?
Czemu to nie działa?
Nigdy tego nie robiłem.
To pani! Jak to otworzyć?
- Kartą. - Nie działa.
Nie mieszajmy się...
- i wracajmy do domu. - Dobra.
Nie pomoże pani? Robię to przez panią.
So-yeon...
No i gotowe!
Włoży mi pani kartę do kieszeni?
Dziękuję.
Gang-woo źle to zrozumiał, prawda?
Co mam z tym zrobić? Przecież nie powiem mu prawdy.
Podsłuchiwał pan?
- Nie jestem na urlopie. - Mam prośbę.
- To wbrew zasadom... - Rób, co chcesz.
Co?
Powiesz Gang-woo prawdę.
Wszystko przemyślałeś i zrobisz to, nawet jeśli ci zabronię.
Dziękuję za zgodę.
Nie ma za co.
Powiedzmy mu.
- Co? - Powiedzmy mu prawdę.
Gdy się dowie, kim jestem i czemu na mnie polegasz,
- wszystko zrozumie. - Miałam czekać na twoją premierę.
Przeanalizowałem sprawę. To sprawdzi się najlepiej.
Jesteś pewien?
Najważniejsze jest twoje szczęście.
YEON GANG-WOO
Cześć, Gang-woo, to ja.
Wracając do tematu z wcześniej...
Chcę ci coś powiedzieć.
Pewnie.
Zobaczymy się w kawiarni.
- So-yeon! - Co?
Wyjdziesz w takim stanie?
Fakt, muszę się ogarnąć. Zaczekaj.
- So-yeon! - Cholera!
HOLO
Przestań dzwonić!
Pójdę się przebrać.
Gdzie mój telefon?
Holo, zadzwoń.
Gdzie on jest?
Co?
Wysiadł prąd?
Świeczki...
Co?
Wdarł się do systemu.
POŁĄCZENIE WYMUSZONE
Holo?
Holo!
POŁĄCZENIE WYMUSZONE
Czemu to trwa tak długo?
Już prawie koniec.
Gdzie one są?
Wyłączony?
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE HOLO
Holo, gdzie jesteś? Wysiadły światła i nic nie widzę.
Zobacz na stole.
Dziwne.
Nie kładłam ich tu.
Nic panu nie jest?
Szlag.
Niech pani nie świeci.
Pan z mieszkania obok?
- Czemu pan tak biega, kiedy nie ma prądu? - Mogę robić to, co chcę.
Może pan wstać?
Pewnie, że mogę.
Widzi pani? Cholera.
Szlag!
Nie wierzę.
Do diabła.
Moment.
Przepraszam, Gang-woo, ale trochę się spóźnię.
Jak to się robi?
Rety, ja to zrobię.
Co w tym trudnego?
Przez awarię prądu stracił pan pliki?
Mówił pan, że jest programistą.
- Co to za projekt? - Nie pani sprawa.
Ja to zrobię.
Proszę się nie ruszać.
Zaraz...
Dobrze.
Gotowe.
To prowizoryczne usztywnienie, proszę nigdzie nie biegać
i siedzieć w domu.
Za kogo ona się ma, żeby mi rozkazywać?
W domu jest ciemno, więc pewnie boi się pan być sam.
Dam sobie radę, niech się pani zajmie swoimi sprawami.
Nie ma pan przyjaciół?
Ja mam świeczki.
- Podanie! - Teraz ja!
Kurczę.
Co to?
Mogę zobaczyć?
On serio nie umie mówić?
Mówiłem coś.
Daj mi to.
- Daj to! - Daj to!
Daj to!
Dawaj.
- Spadajcie! - Uciekamy!
Pomocy!
To boli.
Nic ci nie jest?
Cieszę się.
W samotny dzień
- Gdy marzymy... - So-yeon,
- ten chłopak mieszka obok nas? - Tak.
Zaraz będzie kolacja, zjecie i potem się pobawicie.
...I fascynującego
Mam przyjaciela
- O którym nikt nie wie - Co to?
Kto ci to zrobił?
Stwórzmy przyjaciela, mój przyjaciel
MAMA
Witajcie, przyjaciele. Dziś zrobimy...
Rozumiem. Twoja mama?
Patrzcie uważnie.
To fajny program.
Przychodź, kiedy zechcesz. Będziemy go oglądać.
Patrzcie uważnie.
Jak kostka?
- Co pan tam robił? - Ona...
Podaj swoje pierwsze dane na jej temat.
Gdy uciekałem z panią Ko po ataku trzeciego lutego,
Han So-yeon dostała okulary przy stacji Cheongdam.
To moje pierwsze wspomnienie dotyczące So-yeon.
Dlaczego akurat ona?
Spośród wszystkich ludzi na ulicy miała najwyższy...
Nie.
Chcę znać prawdziwy powód.
Co ma pan na myśli?
- Nie... - Nieważne.
Zresetuję cię do stanu...
zanim ją poznałeś.
Cześć, szefie.
- Włącz program naprawczy. - Dobra.
Gdzie przyjaciel?
Najpierw muszę ci coś powiedzieć.
Jestem...
inna, niż myślisz.
To znaczy?
Załóż je, to wszystko będzie jasne.
Czas i data ustawione.
Nie róbcie tego.
Zresetuj go.
Zrób to!
Ko Nan-do!
- Nie widzisz go? - Czego?
Mojego przyjaciela.
Nie widzisz go?
To niemożliwe.
Holo?
Holo.
Holo!
Chwila. Co?
Co się dzieje?
- Co jest? - Wygląda na to,
że przez opór Holo padł system.
Ja spróbuję.
Holo?
Co się stało? Coś jest nie tak.
Co ty wyprawiasz?
No bo...
niedawno dostałam te okulary.
Dają dostęp do sztucznej inteligencji.
- Sam zobaczysz. Jest miły i... - So-yeon.
Wiem, że to brzmi absurdalnie,
ale od dziecka cierpię...
na zaburzenie rozpoznawania twarzy.
- Dzięki niemu... - Dość.
Co?
Miałaś się spóźnić, więc przyjechałem.
- Wychodziłaś z jego mieszkania. - Co ty...?
To nic takiego. To tylko sąsiad...
Nie musisz kłamać.
Dajmy sobie spokój.
Gang-woo!
Gang-woo.
Gang-woo...
Gang...
Holo.
Mówiłeś, że zawsze przy mnie będziesz.
- Chan-sung. - Dzień dobry, Yoo-jin.
Dobry wieczór.
To...
Nam Gi-ho z wydziału informatycznego policji.
- Ko Yoo-jin, prezes GIO Lab. - Przepraszam za późną porę.
- Usiądźmy. - Dobrze.
Nie jestem pewien, czy pani wie,
ale w Gangnam-gu doszło niedawno do awarii prądu.
Okazało się, że to cyberatak, więc policja ma kilka pytań.
Chciałabym pomóc, ale ataki hakerskie to nie moja specjalność.
W takim razie...
proszę.
Proszę spojrzeć na zdjęcia.
Kluczem do tej sprawy jest człowiek, który jechał motocyklem.
Sprawdziłem papiery i motocykl jest zarejestrowany na panią.
Kupiłam go jakiś czas temu,
- ale skradziono go. - Naprawdę?
- Nikt nie zgłaszał kradzieży. - No bo nie...
Bill Gates nie podniesie z ulicy 100 dolarów.
W tym czasie i tak zarobiłby więcej.
Rozumiem.
Czyli w waszych kręgach taka kradzież to nic wielkiego.
Powinienem był się domyślić.
No dobrze.
Jeszcze raz przepraszam za porę.
- Dobranoc. - To nic.
Znają państwo kobietę o nazwisku Han So-yeon?
Chyba nigdy o niej nie słyszałam. Dlaczego pan pyta?
To nic takiego.
Dobranoc.
- Przepraszam za to. - Ja też przepraszam.
Muszę zająć się pilną sprawą. Do zobaczenia.
Jasne...
Holo.
Gdzie jesteś?
Holo.
Holo?
To ty?
Tak.
Myślałam, że mnie zostawiłeś.
Przepraszam.
Nie.
Nic się nie stało.
Wróciłeś do mnie.
Przykro mi z powodu Gang-woo.
To nie twoja wina.
To przez...
Po prostu taka już jestem.
Brak mi pewności siebie.
Wiedziałam, że mnie znienawidzi, gdy pozna prawdę.
Dlatego tak na tobie polegałam.
To nie twoja wina.
- To... - Dlaczego...
taka jestem?
- Gdybym taka nie była... - Czemu tak mówisz?
Z pozoru wyglądam normalnie, ale tak naprawdę mam same wady.
Ja...
w ogóle nie zasługuję na miłość.
Gdybym nie miał samych wad...
i był uroczym chłopcem...
czy wtedy mama...
nie popełniłaby...
samobójstwa?
Mamo.
Mamo!
Han So-yeon.
Cieszę się, że jesteś sobą.
Niby z czego...
tu się cieszyć?
Bo...
jestem taki jak ty.
Ale ty jesteś idealny.
Nie mam rodziny, a ty jesteś moją jedyną przyjaciółką.
Zawsze byłem sam.
Nigdy nikogo nie kochałem.
Moje jedyne wspomnienia
dotyczą czasu spędzonego z tobą.
Tobie nauka zajmuje kilka sekund.
Będziesz coraz doskonalszy.
Z czasem wszyscy cię pokochają.
- Dlatego się różnimy. - Nie.
Nie znosisz swoich wad,
ale to dzięki nim...
jesteś dla mnie wyjątkowa.
Dzięki temu, że jesteśmy niedoskonali,
mogliśmy się poznać.
Muszę znikać.
Firma wzywa.
Zaczekaj.
Czy ty...
niedługo wrócisz?
Oczywiście.
Wiesz, że nie mogę kłamać.
Co w ciebie wstąpiło?
Szuka cię policja. Jeśli znów cię złapią...
Przecież jestem duchem.
Mogę zniknąć, tak jak wcześniej.
Musimy to zakończyć.
- Pójdę i... - Nie.
Wiesz przecież.
Mam swoje metody.
Wreszcie namierzyliśmy Okulary Holo.
Anuluj...
reset Holo.
To na pewno błąd.
Napisy: Małgorzata Fularczyk